Lucaswashier

Journaliste Wilma Nanninga had gisteren een Primeur. Font Superpunts in wit en rood op een zwarte en rode achtergrond. Een lay-out die doorgaans gereserveerd wordt voor kannibalistische moordenaars en pijpende prinsessen.

‘Vandaag het WARE verhaal…’
Mocht je die tekst boven de kop over het hoofd gezien hebben, dan kun je onder de kop – nou, zeg maar koppen – er alsnog over struikelen:
H e t w a r e v e r h a a l !

Heel wat lezers grepen die dag hun favoriete krant steviger beet, sperden de ogen open en snakten naar adem. Want.
‘Amper twee maanden na hun super-romantische
trouwdag besefte de zwangere Mariska dat ze
niet bij Ary wilde blijven. “Jij bent niet de sterke
man die ik voor de rest van mijn leven nodig heb.”

Deze nu al klassieke woorden (Mies Boumans “Lieve, lieve mensen” ver achter zich latend) kwamen volgens betrouwbare bronnen uit de mond van Mariska Hulscher, die vanwege ‘beklemde gevoelens’ haar zwangerschap zou hebben afgebroken en naar verluid huis, man en kinderen ontvluchtte.
Het Gooise matras verschoof ervan.

Ik goegelen naar Mariska Hulscher. Mariska blijkt een zeer geliefde tv presentatrice.
Nans beklemtoont dat nog even:
‘Heel Nederland brandde haar af,
ze kreeg een bak kritiek over haar heen.’

Haar ‘aanstaande ex-’; de zeer populaire regisseur Ary Schouwenaar, deelde Nanninga in vertrouwen mee dat ‘de schijnbaar ongenaakbare Mariska veel pijn heeft. Ze moet daarbij haar gezicht ophouden (? Viel Nanninga hier even in voor haar ghostwriter?) voor haar twee lieve meisjes die op het schoolplein nu alles over zich heen krijgen (ook per bak?).
Ary wenst dat niemand toe. “Mariska verdient ook hulp”, zegt hij herhaaldelijk’.

Hoe kan Nederland nog slapen… Wat een leed, als ik Wilma’s proza even mag jatten. Wat een tragiek. Het verschijnsel abortus in Nederland aan het licht gebracht; ook nog!

Dat de Telegraaf, die niemand koopt en iedereen leest, andermans privé-leed en tragedies in een ranzige opmaak Nederland in slingert; ach het is een nieuwsblad tenslotte. En dat de Telegraaf een afvalbak is voor journalisten die absoluut niet kunnen schrijven, is logisch. Hoor ik daar het geritsel van snel achter wc potten weggestopte kranten?