Persvrijheid Italië krijgt weer klappen
Sep 27th, 2009
Visited 1643 times, 3 so far today by Rob
photo credit: il signor F
Italo Bocchino, vicefractievoorzitter van Silvio Berlusconi’s PdL in de Kamer van Afgevaardigden, zei het nog zo mooi donderdagavond tijdens de eerste uitzending van Annozero in het winterseizoen: we zitten nu toch maar mooi op televisie over van alles en nog wat te praten en dus is er geen probleem met de persvrijheid in Italië. Gisteren echter werd een juridisch onderzoek tegen het programma aangekondigd door de staatssecretaris van Communicatie, Paolo Romani, en stonden alle Silvio-getrouwen meteen in het gelid. De minister van Onderwijs, Mariastella Gelmini, stelde: “Het beledigen van de premier staat gelijk aan het beledigen van alle Italianen.”
Vergeten we even dat dat een opmerking is die in een democratische rechtsstaat met een vrije pers op zijn minst opmerkelijk is te noemen – om niet te zeggen totalitair. Is de premier beledigd? Je kunt op dit moment in Italië niet over de persvrijheid spreken zonder daarbij te refereren aan de schandalen die oorzaak zijn van de aandacht die er voor het onderwerp is. De uitzending bevatte dan ook een samenvatting van de getuigenverklaringen van pooier en drugsdealer Tarantini uit Bari – de man die Berlusconi van escorts als Patrizia D’Addario voorzag. Stukken, kortom, uit een openbare bron. Als dat de premier beledigt, dan moet hij bij Tarantini zijn en niet bij de RAI.
Het vervelende is dat niet duidelijk is waardoor de premier zich beledigd voelde en welk deel van de uitzending van Annozero niet door de beugel kon. Annozero is een duidelijk links programma, maar het is niet bedoeld als objectief actualiteitenprogramma zoals NOVA. De onderwerpkeuze is links, de gasten echter komen uit het hele politieke spectrum en iedereen kan zijn zegje doen, van de fascisten tot de communisten. Er zijn ook discussieprogramma’s met een rechtse invalshoek op de RAI – Porta a Porta bijvoorbeeld, het enige programma waarin Berlusconi zelf af en toe verschijnt. Het is dus onjuist om te stellen dat de RAI altijd alleen maar tegen de premier is, zoals hij zelf herhaaldelijk zegt. Voorzitter van de Senaat Renato Schifani herhaalde gisteren dat er een einde moet komen aan de gossip – het woord dat de regering telkens gebruikt om de schandalen rond de premier samen te vatten en teniet te doen. En dat is de hamvraag.
Natuurlijk is het niet meer dan een lekkere roddel dat de premier op de achttiende verjaardag van een aanstaand fotomodelletje als Noemi Letizia is geweest. Maar als zijn vrouw vervolgens zegt dat ze van hem wil scheiden omdat hij minderjarigen frequenteert, ligt het al op straat. Spreekt Berlusconi zichzelf vervolgens herhaaldelijk tegen over de vraag hoe hij dat modelletje heeft leren kennen, dan begint er al iets te wringen. Bedenkelijker nog wordt het wanneer de premier escorts ontvangt in paleizen van de staat zoals Palazzo Grazioli. Prostitutie is illegaal in Italië. Nog een graadje erger wordt het als deze escorts bijna op de lijsten voor de Europeze verkiezingen verschijnen – het wordt voorkomen omdat zijn vrouw erover uit de school klapt. Bijna? D’Addario verschijnt wel ineens op een lokale kieslijst. En de dames worden aangeleverd door een inmiddels gearresteerde pooier en drugsdealer die er naar eigen zeggen mee in contact wil komen met de hoogste machthebber in het land. Genoeg elementen, kortom, die van het schandaal een publieke zaak maken.
Hebben we het nu nog over een kwaadaardig links complot om de beste premier van de afgelopen 150 jaar aan het wankelen te brengen, of zou dit in alle democratieën ter wereld groot nieuws zijn? Volgens mij is er geen westers land te bedenken waar de premier de eerste klappen van dit schandaal zou hebben overleefd. Berlusconi zit nog, al wankelt de troon. Hij kan dus beter van geluk spreken in plaats van complotten.
Silvio laat zich tegenwoordig graag rondsjouwen in een draagstoel gedragen door vier zigeuners. Binnenshuis moet men hem tegenwoordig al aanspreken met de titel King of Scotland.