Lucaswashier

“Janus, wordt het niet weer eens tijd?”

“Wat bedoel u, m’heer de pastoor?”

“Nou, het is me niet ontgaan dat je vrouw zo plat is.”

“Haar zeven zussen benne allesbehalve plat, m’heer de pastoor. Maar andere kerels ware me net voor.”

“Ik bedoel dat je vrouw nog steeds niet gezegend is, Janus.”

“Ze leg nog bij te komen van de worp van de vijfde, m’heer de pastoor. En allemaal voor niks, want het werd na een week alweer bij ons weggehaald. Syndroom van Weetikveel. Ik hou het op te veel peeceebees in Antjes moedermelk.”

“Maar dat is alweer twee maanden geleden, nietwaar? De Heere houdt heel veel van kinderen. Daarom neemt Hij er wel eens eentje vroegtijdig weg.”

“Gods wil is wet, m’heer de pastoor, al begrijp ‘r geen sikkepit van. Wat wordt de Heere daar nou beter van?”

“De wegen van de Heer zijn meestentijds ondoorgrondelijk, dat weet je toch?”

Ik weet niet of ‘k dat weet, m’heer de pastoor. Ik weet niet hoe lief de Heere is voor kindere. Ik heb alleen u met uw hande in het broekie van de jongste van Kobus van Ploeteren zien zitte.”

“Ik vertegenwoordig de Heere op aarde, Janus. Ik probeer Zijn liefde over te brengen. Heb je daar iets over tegen van Ploeteren gezegd?”

“Die heb zich verhange en is gistere het gemeentelijke armengraf ingekieperd. Weet u dat niet meer?”

“Ach ja. Van Ploeteren had zich van God afgekeerd. Heel tragisch. Je begrijpt dat hij en zijn gezin dan niet meer in mijn handen liggen. Daarbij heeft de begrafenis van de moeder van de burgemeester veel tijd van me geëist.”

“Nog een bakkie koffie, m’heer de pastoor?”

“Deze dan graag met een borreltje erbij, Janus.”

“Dat ken ik u niet servere, m’heer de pastoor. Ik leef al anderhalf jaar van de bijstand.”

“Kom kom, God heeft dagelijks zorgen om mensen die er heel wat slechter aan toe zijn dan jij en je gezin. Kijk toch eens om je heen. Een mooie eensgezinscamper van een naar Kamp Texel verhuisde Roma familie, een televisie, electriciteit, je kinderen in trendkleren uit de kringloop, dure plasticfolie voor de ramen. Zweer dat alles af en blijf uit de kroeg weg, dan kun je je zieleherder gewoon netjes een borreltje aanbieden. Zwelgen in luxe en overdaad is verkeerd, dat weet je. Er treedt al snel gewenning op en dan gaat het van kwaad tot erger.
…Hoe laat is inmiddels?”

“Mooi polscompjoetertje, m’heer de pastoor. Is dat randje nou van echt goud? Maar weet u, dat Antje nog steeds niet met het zesde kind gezegend is daar ken ik ook niks an doen. Ik pomp ‘r genoeg in. Elleke zaterdagavond. Misschien moet ik het ‘s met me oudste dochter probere? Die heeft al een vruchie van m’heer de burgemeester en ééntje van zijn oudste zoon aan de breinaald moete rijgen. Ik bedoel maar.”

“Je moet het verhaal van Noach op de juiste manier interpreteren, mijn zoon. En wat je dochter betreft; heeft ze niet onlangs nog een euro opslag gekregen? De burgemeester is heel tevreden over haar. Bedenk wel dat voor interieurverzorgsters de nette betrekkingen niet voor het opscheppen liggen. Miebetje mag zich gelukkig prijzen. Pas veertien, en dan al een huis met twee en twintig kamers schoon mogen maken.
Janus…Er wordt verteld dat jij gezien bent op bijeenkomsten van de Hervormde Partij van de Vrijheid.”

“In de hoop dat ik daar een baantje krijg, m’heer de pastoor. Vloer aanvege en asbakken lege en zo.”

“Maar je luister niet, hoop ik? Naar dat goddeloze gebral? Je weet hoe het met het anarchistische kamerlid Geert Wilders is afgelopen. Zijn handjevol volgelingen herdenken hem nog elk jaar met demonstraties. Gelukkig grijpt de overheid steeds ferm in. Het oprichten van de Christislaamse Mobiele Eenheid heeft dit land veel goed gedaan.”

“Neuh, ze prate mij te deftig. Allemaal woorde die ik niet begrijp. Ik ben op me zestiende de fabriek ingegaan, zoas u weet. Omda’k voor de Erassemus werd afgekeurd. Me genetische dossier hoestte niet genoeg punte op.”

“De fabriek had werkkrachten nodig. En een goed draaiende fabriek betekent welvaart voor de streek.”

“Jammer dat de fabriek alweer op z’n gat leg. Omdat de directeur met alle winste en lone naar de Bahama’s is geëmigreerd.”

“Dat zijn slechts boosaardige praatjes. Jan-Evert van Goudvincke is om medische reden naar de Bahama’s gegaan. Om aan te sterken van zijn stress.”

“Ze zegge dat ie zo gestresst is dattie maandelijks een flink bedrag aan z’n achtergebleve maitresse overmaakt. Ze zat twee weke geleden met alweer een nieuwe bontjas an in de kerk. Maar goed, ik heb best niks te klage. De hele wijk trekt nou van het steunfonds voor werkonwilligen.”

“Zo mag ik het horen, Janus. En wat ik ook graag wil horen als ik volgende week weer langskom, is nog meer mooi nieuws. Niets geeft zo veel geluk als het gehuil van een baby. Het is gewoon een kwestie van veel bidden, Janus. En geen zondagochtenddiensten overslaan. Ik zie mijn kudde graag compleet in de kerk zitten.”

“Vind u het erg als ik deze keer niks in ‘t kerkezakje doe? We hebben het echt niet breed momenteel.”

“Janus, Janus. De Heere heeft je lief, maar Hij kan je niet in de watten leggen. Als je nuchter naar mijn preken zou luisteren in plaats van met een kater, zou je begrijpen dat we op aarde zijn om te lijden. En dat lijden is niets, Janus. Niets! Want de beloning in de Hemel zal groot zijn. ”

“Ik zal er an denke m’heer de pastoor. Al zou ik een voorschotje nou best kenne gebruike.
Hebbu niks te missen misschien? Mevrouw Halsema’s Nationale Gaarkeuken hebben we ook maar één keer van binne moge bekijke, voordat de moskee ernaast het beheer overnam en al het vreten naar Groot-Arabië stuurde. Antje heeft de kinderen vandaag weer boterhammeworst van de GristenAldi moete geven. En die was al een maand over de datum. Om boterhammeworst betaalbaar te houwe stoppe ze d’r steeds minder dioxineverzadigde vetten en antivries in.”

“God zegene je Janus en doe je echtelijke plicht. En even als mannen onder elkaar: als het nou niet lukt, mag het ook twee keer per week. ‘k Zie je zondag.”

Tags: kerk