Lucaswashier

Ik weet dat het leven lijden is en volgens sommigen moet het ook zo zijn. Er zijn echter grenzen aan het dragelijke. Ik mis namelijk het buissport-gen en heb een ernstig lage voetbaltolerantie. Ik ben er jaren voor behandeld weet u. Helaas zonder blijvend resultaat. Elk jaar weer, jaar in jaar uit, betekent dit een anti-interlandinjectie zo rond oranjetijd. Anders is het echt geen doorkomen. Voor Cruijf, dat schijnt een of andere ouwe baller te zijn, is niet tijdig een shot ontwikkeld. Er is geen ontsnappen aan. Op zoek naar nieuws uit brandhaarden, rampgebieden of de laatste nagels uit Den Haag, zap je langs nieuws en actualiteiten. Het is echter alleen Cruijf die op mijn scherm verschijnt, alleen Cruijf die uit de luidsprekers klinkt. Als het Cruijf niet is, zijn het mensen over Cruijf. Zijn naam worden geheiligd.

Cruijf, dat is me wel duidelijk, heeft veel vrienden. Emmers vol vrienden. Bakken, nee containers vol met vrienden. En ze zijn gek op hem. Ze zijn zo vol van hem, dat ze er oeverloos van overlopen. Uren kunnen ze over hem praten. En dat doen ze dan ook. En ze doen het overal. Ze lullen van heinde en verre over zijn ballen. Ze keren alle ballen die het net ooit via zijn been of hoofd hebben geraakt, binnenstebuiten en achterstevoren. Liefst in slowmotion met drie replays. Daarna gaan de heinden, ginds en verren, hem bejubelen. Zijn rijk komen.

Normaal gesproken weet ik dat het weer tijd voor een prikkuur is als er oranje balletjes of andere, gelijksoortig gekleurde uitmonsteringen op of aan auto’s verschijnen. Nu was er nauwelijks waarschuwingstijd. Mijn artsen konden niets meer voor mij doen. Ze adviseerden me eerst wat naar korfbal te kijken om vervolgens middels homeopathische jeugd en vrouwenvoetbal, bestand te raken tegen het Cruijfiaanse lijden. Helaas is homeopathie volksverlakkerij dus dat hielp geen moer. Ik bestelde snel een biostabil hangertje in goud-platina bij Telsell. Als je maar radeloos genoeg bent probeer je alles. Uiteraard hing het prul alleen maar wat te hangen en deed verder geen ene ruk. Alleen bidden restte nog.

Ik deed drie keer zeven weesgegroetjes en drie keer zeven onze vadertjes met mijn reet richting Mekka. Ik vrat een gros kaarsen en brandde dozen vol hosties, zoop liters wijwater, ranselde en kastijdde mijn ganse lichaam en bralde uren afwisselend laa ilalha illa allah en hare krishna. Niets, het hielp allemaal niets. Alleen het Cruijf verscheen. Amen.