Guus Rombouts overleden
Apr 7th, 2007
Visited 2359 times, 2 so far today by Redactie
Toen ik tijdens een zomernacht vorig jaar op het VK-blog uiterst gedetailleerd las hoe mijn begrafenis er uit zou zien wist ik dat ik het bloggen nooit meer ècht leuk zou vinden, niet meer dan een ‘reageerder’ zou worden.
Guus Rombouts blijkt volgens zijn reactie op Adfoblog nog steeds de nodige frustratie te hebben over een stuk van Robert Engel. Dat stuk werd geschreven toen Rombouts aankondigde afscheid te nemen van het Volkskrantblog, en als blogger was overleden. Freelance journalist Rombouts is een jokkebrok. Rombouts kondigde eerst zijn overlijden als weblogger aan, voordat Engel zijn fraaie grafrede schreef. Het spreekt voor zich dat Engel werd verbannen en dat Guus nooit meer een blog schreef. Leest U op de volgende pagina het gewraakte schrijven.
Geachte aanwezigen. Lieve familie. Fijne vrienden. Wij zijn hier vandaag bijeen en gedenken een groot man. Guus. In gedachten gaan wij dankbaar terug naar hem, naar de tijd dat hij nog in ons in het midden was. Opgewekt en vrolijk, zo zien wij hem voor ons. Innemend en amicaal. Gisteren vernamen wij middels een verschrikkelijke tijding van zijn verscheiden.
Guus.
Hij is niet meer onder ons. Wat moeten we zonder hem? Zonder Guus. Wij zullen nooit meer genieten van zijn korte, bondige teksten, die op onnavolgbare wijze meteen tot de kern kwamen. Wij kunnen nooit meer lachen om zijn gevatte humor. Of terugvallen op zijn intelligentie en wijze raad. Nooit meer in bewondering zwijgen om zijn genereus gemoed, zonder spoor van kinnesinne. Zijn eerlijkheid. Een legendarisch man ging van ons heen. Nooit werden wij moe van hem. Nooit was hij te veel voor ons. Altijd netjes. Altijd fatsoenlijk.
Guus.
Een groot man ging van ons heen. Ik zeg het U. Wij bevelen vandaag een Heiland in de armen van de Almachtige. Lieve vrienden. Geachte aanwezigen. Lieve familie. Vanaf vandaag zult U het zonder Guus moeten doen? Toch zult U niet alleen zijn. U zult voor altijd vergezeld zijn van zijn geest. En zich verzekerd weten van zijn niet aflatende levenswijsheid: beter één Engel zonder tong, dan tien op het blog.
Laten wij één minuut zwijgen en vol respect omkijken in stilte. Laten we het hoofd nederig buigen in opperste dankbaarheid. Ik verzoek U allen te gaan staan, en vol eerbied Guus te gedenken.
Dank U.
Ik verzoek U het psalmenboek ter hand te nemen om met mij te zingen. Psalm 43. Geduchte God, hoor mijn gebeden.
Geduchte God, hoor mijn gebeden
Strijd voor mijn recht, en maak mij vrij,
Van hen die, vol arglistigheden,
Gerechtigheid en trouw vertreden
Opdat mijn ziel Uw naam belij’
En U geheiligd zij
Ik verzoek U naar voren te komen, om in eerbied langs de kist te passeren en een laatste groet aan de overledene te brengen. Opdat wij hem begeleiden naar zijn laatste rustplaats.
Amen.
Begrijp ik ff iets verkeerd?
Dit is het beruchte logje?
Arme Guusje, gestikt in zijn eigen maagzuur.
En ik nog denken: zal ik het er ff bijzetten dat het daar om gaat? Ja dus. Heb het er alsnog bijgezet.
ja, die guus, die gaan ze pas missen als hij begint te stinken.
En hier kon hij niet tegen?
Ik sta elke keer weer verbaasd waar de grote fatsoensrakkers wel niet over struikelen. Wat moeten die in een kutwereld leven!
Wats het probleem? Hij heeft toch een mooi leven gehad?
Dat ‘kort en bondig’ moet een grapje zijn.
Bogaerts kon hier niet tegen. Rombouts kon nergens tegen. Sinds dit stuk schreeuwt hij over het hele internet te pas en te onpas wat een onfatsoenlijke lieden wij wel niet zijn.
Laatst nog, in de comments van het AD.
In de psychiatrie zou het blogsyndroom een aparte plaats moeten krijgen. Er moet een Ministerie van Volksbloggezondheid komen. Ik weet waar ik over praat, vier jaar geleden zag ik er twintig jaar jonger uit.
Ik snap dat niet. Waar maakt men zich in godsnaam zo druk om?
Skriem
Ik heb allebei de links door zitten lezen… geef eens een hint… beetje prollerige kist trouwens…
Comments op adfoblog