Lucaswashier

Ik voel me steeds minder thuis op mijn eigen Frontaal Naakt.

Zo begint Peter Breedveld zijn column van vandaag. Peter Breedveld, hoofdredacteur van Frontaal Naakt verkeert in een lichte identiteits crisis, althans zo lijkt het. Zijn fundamentalistisch-secularistisch webmagazine voor de hele familie… met ongesluierde opinies, interviews en achtergronden, is met tienduizenden bezoekers per maand een druk bezocht weblog dat voornamelijk artikelen en columns bevat over de Islam en aanverwante onderwerpen. Het weblog heeft ook een reaguurmogelijkheid en daarvan wordt door een select gezelschap (een bijzonder klein percentage van het totaal aantal bezoekers) ook driftig gebruik van gemaakt. En dat “driftig” mag u dan in meerdere opzichten begrijpen. Het wordt Peter nl. allemaal iets te gortig wat hij zoal in de reaguurderspanelen van zijn eigen weblog tegenkomt. De taal die er door sommigen wordt gehanteerd bevalt hem niet, de reacties zijn te eenzijdig, te scherp en irriteren hem steeds vaker. Maar hij kan het zelf beter formuleren:

De meerderheid van mijn bezoekers, althans, degenen die regelmatig een reactie plaatsen en mee discussiëren, is het uitsluitend te doen om moslims. Als je die maar bij de grens tegenhoudt, het land uitzet en moskeeën sluit, komt het allemaal goed in Nederland, lijkt de gedachte. [...] Met zulke overtuigde gelijkhebbers is elke discussie zinloos. Wie het toch probeert, wordt steevast afgeserveerd als politiekcorrecte, marxistische cultuurrelativist of gewoon als NSB’er. Nuance is taboe, het gaat om de bevestiging van het eigen gelijk en om de kracht van de herhaling. Sommige mensen krijgen er blijkbaar nooit genoeg elkaar voor te houden dat we worden bedreigd door de moslims, dat moslimvrouwen worden onderdrukt, dat de islam een oorlogszuchtige ideologie is, dat Eurabia een feit is [...]

Tja, als je een weblog drijft (hoe zeg je dit eigenlijk?) dat vooral over de Islam gaat is het natuurlijk een beetje naief te denken dat de reacties niet ook daarover zullen gaan. En dat het vooral de fanatiekelingen aantrekt die er niet genoeg van krijgen daar ook elke dag hun mening over te geven. En daar zullen altijd een paar mensen tussen zitten die er uitgesproken opvattingen op nahouden en die ook dolgraag willen ventileren. Daar is op zich niets mis mee. Tenzij deze kleine groep het karakter van je weblog gaat bepalen op een wijze die je zelf niet voor ogen had. En dat is wat er volgens Peter nu gebeurt. En ik denk dat hij daarin gelijk heeft. Uit de reacties op zijn column krijgt Peter echter niet de indruk dat hij wordt begrepen, of zoals hij het zelf omschrijft:

Ik voel me weer eens de Grote Onbegrepene. Ik ga niemand verbannen en ik ben niet van plan iets te verbieden. Wie het gevoel heeft nog niet genoeg te hebben benadrukt dat de islam een gevaar is en dat negers te dom zijn om uit hun ogen te kijken – laat je door mij niet tegenhouden.Lang leve de vrijheid, weet je wel. Waar het me om gaat, is dat het hier regelmatig net zo’n intolerante boel dreigt te worden als in het kamp waar we hier tegen ageren.
I’m just sayin’.

Waarom probeer je dan niet ook andere stukken te plaatsen? Waarom diversificeer je niet? Waarom las je geen Islampauze in? Het is toch potverdorie jouw weblog! Denk ik dan. Nu ja, hij het schijnt het geprobeerd te hebben, maar dat was blijkbaar geen succes:

Zo af en toe probeer ik, als hoofdredacteur van uw favoriete fundamentalistisch-secularistische webmagazine, wat verandering van spijs te bieden door over andere zaken dan de islam en het failliet van de multiculturele samenleving te publiceren. En zo af en toe bied ik een moslim of een NSB’er een podium. Die wordt door mijn publiek steevast virtueel in elke lichaamsopening bruut verkracht, daarna geradbraakt en tenslotte, bedekt met pek en veren, keihard de stad uit gekatapulteerd. Mijn pogingen de sleur te doorbreken worden maar matig gewaardeerd. Enige weken geleden begonnen zich zowaar de contouren van een muiterij af te tekenen en dreigde ik, als afvallige, van mijn eigen site te worden geschopt.

Ik moet toegeven dat ik dit proces niet van dichtbij heb meegemaakt. Een jaar geleden volgde ik Frontaal Naakt op de voet maar dat werd met de tijd steeds minder. Er is meer dan de Islam, hoe belangrijk het onderwerp ook moge zijn. Na verloop van tijd heb je er ook gewoon genoeg van. Tijd voor iets anders. De reacties op de artikelen las ik eigenlijk nauwelijks, je wist inderdaad wat je kon verwachten. Reageren deed ik alleen bij uitzondering.

Toch zou het jammer zijn als Frontaal Naakt zou verdwijnen, als Peter Breedveld definitief zou stoppen. Zijn weblog is een van de weinige met inhoud en nivo waar het dit onderwerp betreft, een weblog vrij van politieke correctheid. Het was lange tijd een een verademing. Je mag je ook afvragen wat Breedveld tot zijn reactie brengt. Je kunt je voorstellen dat hij zelf ook wel toe is aan iets anders. Aan verbreding. Nieuwe onderwerpen. Nieuw publiek. Misschien ook gewoon uitgekeken op het webloggen? Te weinig waardering? Wie het weet mag het zeggen.

Sommige reaguurders nemen in hun reactie alvast afscheid omdat ze tussen de regels door in de boodschap van Breedveld menen te lezen dat ze niet meer welkom zijn. Enkelen bieden therapie aan en weer anderen bevestigen precies wat Peter probeerde duidelijk te maken. Sommigen hebben de indruk dat het einde van Frontaal Naakt nadert. Of zoals reaguurder Paardestaart niet zonder gevoel voor drama omschrijft:

Het is de nazit geloof ik..het feest is voorbij, maar de gasten hebben het nog niet in de gaten..De gastheer schuift de ramen wagenwijd open, leegt de asbakken en zet de muziek af. Vervolgens gaat hij in een hoek van de kamer zitten met z’n armen over mekaar en een theedoek om zijn nek, en kijkt met doffe blik naar het gezelschap in de andere hoek dat heet zit te discussieren en langzaam in de gaten krijgt dat het al geruime tijd stil is, aan zijn kant van het vertrek.

Het is als een relatie die niet meer voelt zoals het ooit begon. De passie is weg. “Misschien moeten we elkaar een tijdje niet meer zien, beste reaguurder” zou Peter kunnen zeggen. “Kijken of we elkaar zullen missen, of dat we toch nog van elkaar houden.” Meestal komt het niet meer goed. Maar er is leven na de dood.

Deze column werd eerder gepubliceerd op het marginale weblog van TRS.