Lucaswashier

photo credit: vistavision

Vrij naar een Spitsnet kop van gisteren: Geweld schrikt inbreker af.  Maar nee, zo is de psychische make-up ook niet aangebracht. Zelfs niet bij inbrekers die in hun meest vredelievende bui spulletjes bij mensen weg gaan halen.
Misdaad met en zonder geweld. Een dilemma. Je breekt zowat dagelijks je nek over de dilemma’s. Want je leven verloopt nu eenmaal niet volgens een handboek. Of een wetboek van strafrecht.

Een inwoner uit Buenen kan daar over meepraten. Hij en zijn partner werden in eigen woning bedreigd door de boos beukende buitenwereld en lieten zich niet in een hoek drukken. Zoals het wetboek van strafrecht in een dergelijke situatie bepaald niet voorschrijft. Er is politie, die heeft volmachten om in te grijpen. Mooi geregeld, maar in de meeste gevallen van misdaadpleging weinig meer dan een abstractie. Iets minder abstract: ze arriveren doorgaans te laat.

De zaak Nuenen is op zich riskant om te beoordelen. Personen en woonsituatie zitten wat ingewikkeld in elkaar en de verklaringen zijn ook niet helemaal helder. De bewoonster werd fysiek aangevallen, maar wat daar op volgde, daar zijn geen getuigen van. Zit er meer achter? Het geroezemoes gaat dat de omgekomen inbreker geen inbreker was.
Meestal is ie dat wel. Als ik daar even van uitga, is de Nuenen zaak toch best helder.

Dat vindt Fred Teeven van de VVD ook. Die liet weten blij te zijn dat de slachtoffers nog niet gearresteerd zijn en dus niet als ‘schuldig tot bewezen tegendeel’  gekenmerkt. Ze zijn slachtoffers, baste het gezelliige kamerlid die ook onze wereldberoemde taakstraffencultuur niet echt slachtoffer-vriendelijk vindt.

Stel je voor dat ze waren opgesloten en dat ook zouden blijven tot de rechter heeft geoordeeld. Nou, inclusief alle mogelijkheden tot hoger beroep zouden Mientje en Bentje dan zo maar 3,5 jaar kunnen vastzitten. Dan zit je zo maar een hele tijd in de gevangenis, terwijl achteraf misschien blijkt dat dit helemaal niet nodig was.”

O, déjà-vu. De op heterdaad betrapte autoradio dief mag na een uur koffiedrinken op het bureau naar huis, het slachtoffer wacht drie uur op een rechercheur met invulformulieren en ouwe koffie en ergert zich extra aan de van achterdocht druipende vragen. Het wordt nu zelfs vanuit de overheid niet meer ontkend; slachtoffers van misdrijven worden met de regelmaat van de klok Kafkaans behandeld waardoor ze nog meer schade oplopen.

Teeven gaat nu aan een wetsaanpassing werken zodat huiseigenaren en ondernemers beter beschermd zijn als zij zelf hun gezin, huis of bedrijf beschermen tegen criminelen.

Dwangmiddelen tegen burgers die het opnemen tegen insluipers zijn niet meer van deze tijd. Het is aan het publiek niet meer uit te leggen dat je wordt opgesloten als je je eigen huis beschermt.”

Het is maar de vraag of die wet aangenomen zal worden. We willen geen Amerikaanse toestanden waarbij Nederlandse Charlton Hestons met Winchesters gaten in de zitvlakken van inbrekersoveralls knallen. Maar we willen ook geen rechters die tussen de regels van de paragrafen en artikelen gaan zitten wroeten op zoek naar dat ene pluisje waarmee ze mogelijk misschien kunnen voorkomen dat de dader heel misschien mogelijk verkeerd begrepen zal gaan worden.
Vanwege veelvuldige internetopmerkingen als ‘hier worden criminelen geknuffeld’, vraag je je onwillekeurig af hoe een Zuid-Afrikaanse zaak als deze in Nederland behandeld zou worden:
Vierjarig jongetje, op zoek naar wat vriendjes, loopt het huis van de buren binnen. De bewoonster, een volwassen vrouw, steekt hem in brand. Kind overlijdt in het ziekenhuis. Haar verklaring: ‘Ik dacht dat hij kwam inbreken.’
Wat hier kan gebeuren, is dat een onderzoek naar de psychische gezondheid van de vrouw prioriteit krijgt, omdat ze rechten heeft. (Nee nee, ik ben de aanhalingstekens niet vergeten) En daarmee wil de slachtofferlijke emo kant van de zaak – met een beetje hulp van een advocaat uit de hogere prijsklasse – wel eens in de verdrukking komen. Niet eventjes, maar voor jaren.

Je moet de helden beschermen, en niet de hufters. Je moet tegen zo’n inbreker kunnen zeggen dat hij op jouw erf niks te zoeken heeft.

Gevolgd door wat ik eigenlijk de essentie vind in Teevens betoog:

Tegelijkertijd moet het OM wel de mogelijkheid krijgen om uit te zoeken of het gebruikte geweld tegen de inbreker gepast was. Is het aannemelijk dat dit niet het geval is, dan kan het OM altijd alsnog besluiten iemand te vervolgen.”

Jammer dat Fred niet even het geval Nekschot als voorbeeld van overhaast handelen gaf. De slachtoffers uit Nuenen lijken mij namelijk óók geen kandidaten voor in hechtenis neming en voorarrest. Dat moet men reserveren voor degenen die zó bewezen verdacht zijn dat ze echt vluchtgevaarlijk zijn.

BRON

.